Keşke tanımasaydım seni Omuzlarıma bu kadar yük binmezdi o zaman Gözlerim ağlamayı bilmezdi O kadar sık kalbim çarpmazdı böyle delicesine, Benim de ellerim sımsıcak olurdu mutlaka Geceleri asla uykusuzluk çekmezdim sabaha kadar Rüyalarım hatta tatlı hayallerim olurdu Duygusuzca düşünmezdim yokluğunda günlerimi saatleri hep Hiç üşümezdim böylesine ölü soğukluğunda Hırsım takip etmezdi beni, kötü kader Kan çanağına dönmezdi gözlerimin ta içi. Kayan yıldızlardın bende farklı dilekler tutardım, Duyardım, anlardım yanımda konuşulanı, Hayretim bu kadar artmazdı o zaman Ben de gülerdim zaman zaman Deniz ve mehtap benim için önemli olurdu. Hele kara saplı bıçak dostum olmazdı sırtımda Güneşsiz dünyamda kavrulmazdı ciğerim Beynim ise böylesine hırçın ağlamazdı. Kar yüreğime damla damla vurmazdı. Gözyaşım ruhumu daraltmazdı, benliğimi sıkıştırmazdı. En tiz sesiyle çığlıklar atmazdı göğsüm. Simsiyah yankılar oluşturmazdı uykumda.  Delicesine bütün gücümle sigaramı çekmezdim ben kısa gün ömürlü çiçekleride severim ama çiçek dediğin, kısa gün aldatmasına davet etmemeli konuğunu. 12 ay, dört mevsim, hatta bir ömür dost edinmeli kendine börtüsünü, böceğini, kelebeğini. Hoş sohbet, sevgi dolu, olgun olmalı. Bana ve kendine bu yaşam seyrinde dost olmalı. Benimle ağlamalı, bana gülmeli, benden almalı yaşamın ışığını, bana da yansıtmalı ama. Birde yansın isterim bendeki tutkuya. Bende kül olmalıyım onun tutkusuyla. gelirsen yaşam senin ellerinde çiçek olsun demet demet. açsın sana hiç solmadan sonsuza dek.. İşte söylüyorum, gelirsen bu sevdada bendensin, gelmezsen yolunda, bahtında açık olsun sevgili....

 

Yeryok,
Mekan önemsiz,
Zaman sıfır...

Bana şah damarımdan daha yakın olana sığınarak!..
Hala acının acemisiyim ve hala sensizliğe bakamaz gözlerim.

Kaybolmuyorsun,
Bitmiyorsun,
Çoğalmıyorsun,
Eksilmiyorsun.

Çıkmaz bir vuslata sürüklenen yüreğimde sen yanıyorsun!
Bu gün kelimelerin tutsaklığına yer yok yüreğimde;
ister anla, ister es geç ve vur sensizliği yalnızlığıma. Çiğne kalabalığımı, tıkansın yürüyüşlerimi ve duyma ayak seslerimi gidişinin ardından.

Gittin, durdum.
Duydum, sustum.
Konuştun, kırıldım.
geldin, yıkıldım.

Susturduğum sabır taşı bu gün dillendi.
Ah, zaman!...
Nereden sürgülendiğini bir bilsem.
Derdim ne seninle, ne de sensizliğe...
Sürülsem kendimden ve benliğim el seluleti gibi yansısa aynalardan.
Ve hırçın bir fırtına sonunda durulsa içim.

Seni düşünmedim,
Yalan!
Seni beklemedim,
Yalan!
Seni hiç önemsemedim,
Koca bir yalan!...

Böyle düşünmemiştim hiç.
Ne seni, ne kendimi ve ne de bu vakitsizliği...
Akrep sancılanmayacaktı zamanda ve akrep umursamaz dönecekti kolumda.

Denizine açtım gözlerimi.
Varlığın ne zaman süzüldü içime?
Zamansızlığındaki çokluğun ve yalnızlığımdaki azlığın...
Neden bu kadar zorsun?

Uzaklarda dolanışım varlığına duyumsadığım ihtiyaçtan ve senden bana arta kalan, durgun anlarımın yalnızlığına...

Söylemediğim
Ve
Söyleyemeyeceğim
Sadece iki kelimeyle...